kerken

Parochies Heerlen Noord

Vrank in Corneliuskerk


Dit is de toespraak van Felix Goffin tijdens de H.Mis in de Corneliuskerk op zondag 16 juni 2019, ter gelegenheid van het 180-jarig bestaan van de Corneliusparochie.

Felix Goffin

Afgelopen week ben ik door pastoor Wim Miltenbrug gevraagd om in het kader van 180 jaar Cornelius Parochie ….als oud parochiaan van de buur parochie H. st. Antonius van Padua Vrank voorafgaande aan deze Heilige mis samen met u terug te kijken.

Terug kijken, een beetje door mijn bril dat wel natuurlijk. 

En Het is natuurlijk onmogelijk om in 10 minuten tijd de geschiedenis en belevingen van onze veelbewogen franciscaanse parochie met u te delen.

Maar toch heel fijn om vandaag in deze mis stil te staan …even achterom kijken. 

Mijn naam is Felix Goffin en ik werd 63 jaar geleden geboren in de Beersdal. Ik was nummer 7 in ons mijnwerkersgezin. Het huisje in de Waalstraat werd veel te klein. Wel voldoende tuin om de hongerige mondjes te voeden, maar te weinig plek voor het grote gezin in dit mijnwerkershuisje.

In 1959 zijn we verhuisd richting schaesbergerveld/meezenbroek.

Het was 1976 toen keerde ik samen met mijn huidige vrouw terug naar mijn roods mijn geboortegrond. We kregen een woning in de pas gerealiseerde prachtige flat die in een wei aan de huisbergerstraat. Achterom graasden de koeien. En het mijnspoor naar de Heksenberg met de brug over de Schelsberg was nog in takt.

Amper de dozen uitgepakt en de woning ingericht ging de voordeurbel.

Een voor mij vreemde man in gewone kleren stond aan de voordeur en stelde zich voor hallo…ik ben pater van Deelen. Het duurde even voordat hij het vertrouwen had gewonnen en ik hem binnen liet.

Ik kende de priesters alleen in lange zwarte gewaden en een wit boordje en kepje op zijn hoofd of een bruine pij aan.

Pater van Deelen had zijn pij deze dag aan de kapstok gehangen. Hij droeg deze alleen bij speciale gelegenheden zoals veel van de paters in onze parochie.

Pater van Deelen was een druk baasje met altijd een gulle lach op zijn gelaat. Hij werkte op veel fronten in en buiten de parochie, was onder andere priester en vertrouwens persoon voor het toen nog grote woonwagenkamp waar nu de woonboulevard is gevestigd en was aalmoezenier in de gevangenis.

Zijn bezoek aan mij wierp voor de pater en de kerk/parochie…de bekende vruchten af…

….want amper twee weken later….. mijn eerste repetitie bij het mannenkoor Jubilaten in het Kaakeles. Het Kaakeles de voormalige zijkapel van het prachtige monumentale kerkje aan de Beersdalweg, naast de jongensschool en iets verder door aan de andere kant van de straat het voetbalveld van de Huskense Boys en de mijnwerkers kolonie aan de Vrankstraat.

In het repetitie lokaal waren nog duidelijk de sporen te zien dat de zijkapel ook dienst heeft gedaan als gymzaal voor de naastgelegen jongensschool.

En zo nam ik in 1976, dankzij Chris van Deelen, intrede in mooie gemeenschap.

Een gemeenschap die geboren werd…begin dertiger jaren…na een jarenlange bedelmissie door het land van pater Bernardus. Hij had de eervolle opdracht gekregen om in het bloeiende gebied van de mijnen een nieuwe kerk neer te zetten.

De mensen uit onze omgeving Husken en Vrank kerkten toen nog hier in deze kerk. Maar door de komst van de mijnen groeide de bevolking enorm snel. Van heinde en verre werden sterke mannen opgeroepen om het zwarte goud naar boven te halen.

Goud…. dat lag nog diep onder de grond en had zijn weg nog lang niet gevonden naar de portemonnee van ene pater Bernardus. De pater kreeg als opdracht om een kerk te bouwen bij de steenberg. Hij reisde het hele land door om fl. 117.715,00 bij elkaar te bedelen, het bedrag dat begroot was om de kerk te kunnen bouwen. Bernardus, bleek achteraf, een echte bedelspecialist te zijn.

Mede door de kracht door menig schietgebedje met de woorden “Heilige Antonius mijn beste vrind zorg dat ik een oplossing vind” kon na vier jaar gebouwd worden. En werd het ontwerp van architect  Frits Peutz gerealiseerd. Stenen werden aangevoerd met paard en wagen vanuit aken.

Diverse kunstenaars waaronder Charles Eyck en Vos gaven de eenvoudige kerk een bijzondere uitstraling. Toen niet wetende dat zij een monument hadden gerealiseerd voor ruim 118.000 gulden, het waren goede rekenmeesters in die tijd.

Door de komst van de franciscanen kwamen wij voorzichtig uit de schaduw van de Steenberg.

In de loop der jaren kende het klooster meer dan 90 bewoners, broeders medebroeders en zusters.

Samen timmerden zij hard aan de weg en realiseerden een bloeiende gemeenschap.

Ik merkte ook dat het in die jaren een komen en gaan was in het klooster. Maar ja zo gaat dat met franciscanen die als pelgrims op deze wereld nergens een vaste woonplaats hebben. Daar waar hulpkreten vandaan kwamen daar stelden zij zich dienstbaar op. 

Het succes van de parochie was ook te danken aan de inzet van de mannen en vrouwen die samen met de paters hun schouders onder hun wijk..gemeenschap hebben gezet. Prachtige momenten hebben we samen mee mogen maken.

Ik heb terug gebladerd in memoires van Siem Roelofs en lees de inwijding van de jonge Hans Resink op 6 januari 1963. Hans geboren in de parochie was voor de gemeenschap zichtbaar maar ook vaak in de achterhoede bezig…hij volgde de weg die de Goede Herder of Franciscus had uitgezet voor hem hij vertrok naar de andere kant van de Wereld…daar werd hij geroepen.

Hij kreeg uiteindelijk een Mijter als kroon op zijn werk.

21 oktober 1989 tot Bisschop geweid in zijn inmiddels  twee thuisland Brazilië. 

Een jaar later kwam hij even naar huis en op 16 september 1990 werd hij met vlag wimpel samen met de trommelaere van Heerlen en parochianen vanuit köpkesmeule opgehaald en naar de kerk in de vrank begeleid om daar zijn inwijding nog eens dunnetjes over te doen, met na afloop een receptie in het parochiehuis in de Maasstraat. Mgr. Hans Resink…onlangs overleden in Brazilië  en gisteren hier herdacht. Dat hij moge rusten in dankbaarheid en vrede.

Ik herinner mij ook de bloeiende verenigingen die mede door invloed van de paters de parochie rijk was… een kleine greep

scouting …de jongens in het pompgebouw in de wei en de meisjes in de kelderruimte van de meisjesschool op de hoek van de beersdalweg en huisbergerstraat

de speeltuinvereniging eerst naast de spoorbrug op de beersdalweg en nadien met vereende krachten en met pater Van Deelen ….u weet wel die pater zonder pij maar nu in de blauwe overal…samen hebben we de speeltuin herbouwd in het dalletje in de Huisbergerstraat.

we hadden ook een echte eigen fanfare Sint Antonius. Het vaandel zal ongetwijfeld veilig zijn opgeborgen in een van de archieven.

De fanfare is trouwens nadien overgegaan naar de trommeleare van Heerlen die tot aan de laatste dagen van onze kerk akte de pressants gaven in onze kerk.

…de voetbalclub Huskense Boys….. door inmenging van pater Nielen verheven tot RK Huskense Boys

…de liturgiegroep

…parochieraad

…werkgroep openluchtmis met aan het roer Jan Hermans en Lei Relouw ondersteund door boer Lipperts die met zijn platte wagen en tractor zorgde dat het altaar vanuit de kelder van de kerk naar zijn bestemming werd vervoerd in de wijk.

…Kinderkoor DOREMI

Het gemengd koor St. Antonius met pater Rosarius Jansen en Simon Roelofs aan het roer.

De Zonnebloemwerkgroep groot huisbezoek verwelkomt nieuwe bewoners…want die waren er. – de parochieraadkerkbestuurschakelbezorgers – kerkpoetsers –vervoersdienst voor de ouderen – organisatie groep kerkelijke feesten- tuincommissie- kerststalbouwers…….het volkszanggroepje -…………………….

…ik kan het niet allemaal benoemen…maar….. er werd geleefd en beleefd. 

 

En wij dan hoor ik verschillende mensen nu denken, wij parochianen dan…de vaste kerkbezoekers, de meebidders de meezingers…de kaarsenopstekers, de collectemand vullers, de beminde gelovigen

…dat zijn de Martha’s en Maria’s de Petrussen en Johannessen

…zij vormden een bonte verzameling parochianen in deze ooit zo kleurrijke gemeenschap met als thuisbasis dat kerkje aan de Beersdalweg.

Samen eucharistie vieren en vooral elkaar bemoedigen in moeilijke dagen en de helpende hand toesteken. Lief en leed delen…. jaar in en jaar uit…. in de voetsporen van st. Franciscus.

De parochianen…. Dat waren de bouwstenen voor de parochiegemeenschap.  De een droeg een steentje bij en de ander een heuse steen. Ieder naar eigen kunnen en kracht. 

 

Lieve mensen ik moet gaan stoppen.

Ik kan nog uren door blijven praten over de tijd van toen….toen geluk nog zo gewoon was….

De veerkracht en doorzettingsvermogen die wij in deze parochie hadden… als gemeenschap…. verdiend alleen hulde…hulde aan al die fijne mensen die de parochie hebben begeleid en die de parochie op handen hebben gedragen. MAAAR

De cirkel is rond.

De kerk op slot.

De franciscanen …onze pelgrims zijn vertrokken naar andere oorden of genieten van een wel verdiende rust.  

Pastoor Dominique is vanuit india naar de Vrank gekomen om zijn beste beentje voor de Vrank voor te zetten. Maar het kerkbezoek heeft ook in onze parochie zijn tol geëist heel droevig….

De corneliuskerk heeft nu wederom haar deuren geopend voor de trouwe parochiaan van onze kant….van ….daar bij die steenberg… Het gebedshuis het huis voor bezinning staat ook voor ons hier open…. precies zoals in de beginjaren 30 van de vorige eeuw.

 

De kerk van de vrank staat nu in de verkoop.

Wellicht zal de stichter van de kerk pater Bernardus nu met de Heilige Antonius in de Hemel aan tafel zitten en bidden en hopen dat er een mooie bestemming wordt gevonden voor dat mooie monument aan de Beersdalweg.

De goede herder zal vanaf achter het altaar toe gaan zien wat er allemaal te gebeuren staat en hoopt samen met ons op een goede herbestemming.

Tot slot…….

Zoals Rowwen Heze in het lied zingt…

…..Soms is het beter iets moois te verliezen.

…..Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.

 

 

logo extranieuws