kerken

Parochies Heerlen Noord

Overwegingen — Woord van de pastoor

Loverboys tegenover St.-Cornelius

Hoe kan het dat mensen telkens toch weer in de handen van loverboys vallen? Kennelijk is hun methode zo verleidelijk dat je zonder het in de gaten te hebben in hun strikken valt. Het begint met aandacht en cadeautjes geven, maar gaat dan over in verplichtingen die je heel afhankelijk maken ... en ongelukkig. Het lukt dan gewoon niet meer uit hun greep te komen. Wat echte liefde leek, slaat om in het tegendeel.

Ook in ons geloof gaat het om liefde. We denken dan aan Gods liefde voor ons in en door Jezus Christus. Ook op geestelijk gebied kunnen mensen verstrikt raken in een soort loverboys. Wat zich aandient als liefde, bevrijding of je-zelf-leren-kennen blijkt dan toch ver van het katholieke geloof af te staan. De methode is dezelfde: in het begin voel je je bevrijd of genezen, maar als dit zonder Jezus is, slaat dit vlug over in het tegendeel. Niet alles wat zich als geestelijk aandient is van God afkomstig! 

Concreet denk ik hierbij aan occulte vormen, waarzeggerij  en de hogere graden van reiki, of yoga. Het gaat bij die hogere graden verder dan ademhalings- en ontspanningsoefeningen.  Bij deze New Age-achtige stromingen staat niet de verlossing door Jezus Christus centraal. En zo worden goedwillende mensen afgehouden van de  liefde van Jezus Christus. In het begin lijkt het echte liefde en doet het mensen ook goed, maar na enige tijd ontstaat er vaak verdeeldheid, spanningen, depressies, enz.

Hoe actueel is dan ook niet het patronaat van St.-Cornelius. Zijn voorspraak wordt o.a. ingeroepen tegen zenuwziektes, jicht en reumatische aandoeningen. Cornelius vervangt hierbij een arts niet, maar dat lichaam en ziel op elkaar inwerken is voor steeds meer mensen duidelijk. Het Corneliusoctaaf nodigt uit om het katholieke geloof in ons te verdiepen. Het vraagt om een afstand te nemen van geestesstromingen die bij een eerste kennismaking misschien wel op het geloof lijken, maar toch niet van God afkomstig zijn en ons niet dichter bij onze enige Verlosser, Jezus Christus, brengen.

Ook in Cornelius' tijd (3e eeuw) stond men voor geloofskeuzes: Jezus Christus als de enige Verlosser erkennen, of de gnosis, een leer om tot ware (zelf)kennis te komen - maar die niet tot Jezus Christus leidde en zo ook niet tot de echte liefde van God kwam. In onze tijd, waarin we God gemakkelijk vergeten en meer benadrukken dat we het als mensen zelf moeten doen, staan we ook voor de keuze: neem ik de liefde van Jezus Christus aan en laat ik me door Hem verlossen? Of zoek ik een methode waar ik me (aanvankelijk) goed bij voel, maar die me niet bij Jezus Christus brengt. 

Gewone katholieke gebruiken brengen ons bij onze Verlosser: allereerst de  viering van de H. Eucharistie, maar ook het rozenkransgebed, zegeningen en gebeden. Zo wordt tijdens het Corneliusoctaaf in iedere H. Mis de Corneliuszegen gegeven. In een zegen laten we Gods kracht sterker zijn dan de machten van het kwaad. Bij de oprichting van de Corneliusparochie in 1839 is ons het voorrecht gegeven om het octaaf van onze patroon met pauselijk indult te vieren van zondag tot zondag - dit jaar van 16 tot 23 september, waarbij we al beginnen op de vooravond op 15 september. Zo wordt een hele week het genademiddel van de Corneliuszegen aangereikt. Dat wij de katholieke middelen aangrijpen om te leven van Gods liefde, die ons blijvend zijn vrede geeft.

 

Jaargang: 5
nummer: 7
Auteur: Wim Miltenburg fso

foto algemeen

Overwegingen 2018

Advent: tijd van het opzetten van de kerststal

In paradisum

Loverboys tegenover St.-Cornelius

Verrassend Gedachtenisprentje

Water in Rome

Fotospeurtocht

Maria in de meimaand

Is de paashaas katholiek?

Het Colosseum rood gekleurd

Prioriteiten stellen

Overwegingen archief